یکی از چیزهایی که برای من خیلی ناراحت کنندس و متاسفانه زیاد میبینم و حتی بعضیا با افتخار تعریف میکنن، داشتن دوست دختر و یا دوست پسر یک شخصه متاهله که حتی بچه هم داره. فکر نمیکنم تعهد توی فرهنگی، جایی عیب باشه. موضوع داشتن تعهد به یک نفره، حالا این یک نفر میتونه همسر باشه، میتونه دوست دختر یا دوست پسر باشه.
الان ما همکارایی داریم میشینن دور هم از روابط خارج از خانوادشون تعریف میکنن، میخندن. اما من دوست ندارم حتی این موضوعات رو بشنوم. اگه براشون برعکس باشه و همسرشون بهشون خیانت کنه هم همینقدر خوشحالن؟ یه اصطلاحاتی هم استفاده میکنن‌که اینقدر زشته که جاش اینجا نیست که نوشته بشه.
آقا متعهد باشیم، اگه دوست دختر یا دوست پسر داریم و میخوای بریم دنبال کسی دیگه، خب برو اما اول با این بدبخت کات کن. اگه نمیتونیم متعهد باشیم، ازدواج نکنیم که یکی دیگه بدبخت و آواره ما بشه، لااقل بچه دار نشیم.
الان داشتن از این تعریف میکردن که یه دختری و عروس خونوادشون رو باهاش قرار داشتن و بردن خونشون و از این جور کثافت کاریا.
من که الان دارم این چیزا رو مینویسم خجالت میکشم، شما چطور از اینکارا و تعریف کردن و بدتر از اون، افتخار کردن بهش خجالت نمیکشین؟؟
