کوه زندگی بی پایان

این پست رو برای کسانی مینویسم که انسان های مذهبی هستن ولی موافق جنگن و معتقدن آمریکا و اسرائیل قراره ناجی باشن.

تاریخ و عقاید قوم یهود رو که بخونین، به حقایق عجیبی پی میبرید. مثلا خودشون رو قوم برتر میدونن. بقیه انسانها در نظرشون در واقع انسان نیستن بلکه به شکل حیوان خلق شدن تا به اونا خدمت کنن.

خدا در قرآن میگه یهود و نصارا رو به دوستی نگیرین. اینها دوستان شما نیستن. این قاعده کلیه. یعنی شما باید همیشه مواظب و آماده ضربه ای که قراره از اینا بخورید باشید. اما متاسفانه خیلی وقته ایده های تفرقه انگیز یهود و نصارا در باورهای مسلمانان و دنیای اسلام رسوخ کرده و جای وحدت، به دشمنی با همدیگه روی آوردن. طبیعیه که منفعت این تفرقه رو دشمنان اسلام میبرن. الان هم داریم میبینیم. چقدر از مردم کشورمون تا حالا زیر بمباران آمریکا و اسرائیل کشته شدن؟ و هنوز میگن ما به مردم کاری نداریم. و یک عده زودباور این حرفها رو باور میکنن و کی قرعه از همسایه به نام ما بیفته.

 مشکل اینه توی این ۴۷ سال این نظام جوری رفتار کرده که ما فکر میکنیم هرکی با ج.ا مخالفه، دوست مردم به حساب میاد. ۴۰هزار نفر توی چند روز با وعده کمک ترامپ کشته شدن و بعد بهانه ای شد که به ایران حمله کنه.

برای ما مسابقه باخت باخته. چه این نظام بمونه و چه اونا پیروز بشن ما باختیم. نه اون ترامپ و نه اون نتانياهو بچه کش ناجی ما هستن و نه این نظام قراره ما رو خوشبخت کنه. ما باختیم. زندگی و جوونیمون رو باختیم. گذشته و حال و آیندمون رو باختیم.

اگر میتونید از اینجا برید، برید لااقل آیندگانتون از شما به نیکی یاد کنن و مورد لعن و نفرینشون قرار نگیرید. اگر نمیتونید هم مثل من بپذیرید که قرار فحشتون بدن و هزار بار از گور بیرونتون بیارن و باز بندازنتون توی گور.

یک پایگاه هوایی توی شهر ما و تقریبا نزدیک خونه ما هستش که الان فکر میکنم جایی که سوراخ نباشه، نداشته باشه. روزی نیست که بمباران نشه.

خلبانه صبح از خواب بیدار میشه صبحانه شو میخوره، قهوه شو(شایدم چای ولی احتمال قهوه بیشتره) مینوشه. بعد هواپیما رو استارت میکنه و در مسیر رفت یا برگشت یه بمب میندازه سر این پایگاه و به راهش ادامه‌ میده. ما هم از صدای انفجار به هوا میپریم.

ایستگاه رادیو و تلوزیون رو هم که دو هفته پیش زدن و الحمدلله از نعمت دیدن تلوزیون محرومیم که خودش لطف بزرگیه. تلوزیون روز روزش چیزی نداشت الان که دیگه هیچی.

از حقوق اسفند هم که خبری نیست و معلوم نيست بدن یا نه درنتیجه اوضاع در بهترین حالت ممکنه. 

چرا از مرگ فرار میکنیم وقتی میدونیم گریزی نیست و روزی سراغ هممون میاد؟ این میل به جاودانگی چیه که براش حاضریم همه کار کنیم؟ در صورتیکه میدونیم جاودانگی وجود نداره.

چند سال پیش خوابی دیدم که وقتی بیدار شدم اولین چیزی به ذهنم اومد این بود که خدا رو شکر که خواب بود و واقعیت نداشت.

اما همون خواب و کابوس رو دارم کم کم در واقعیت میبینم. امیدوارم قبل از کامل شدن تعبیر کابوسم، یکبار دیگه از خواب بیدار بشم و ببینم که باز خوابه.

نمیدونم چه بلایی سر بلاگ اسکای اومد و چرا یهو از کار افتاد.

تا جایی که میدونم سرکر بلاگ اسکای توی ایران بوده یعنی قاعدتا نباید با قطعی اینترنت، ارتباط با بلاگ اسکای قطع میشد. اما شد. شاید سرور مشکل پیدا کرده شاید برای همیشه از بین رفت که اميدوارم اینجوری نبوده باشه چون آرشیو چند ساله منم همراهش از بین میره.

در هر صورت فعلا ناچارا اینجا باید نوشت. با اینکه خیلی غریبه.